Redactionelen 2018-08-17T12:08:30+00:00

Redactionelen voor u verzameld.

Karin is een gepokt en gemazeld in het schrijven van vooral korte verhalen.  Voor Green Body Healing noteert ze  haar ervaringen, observaties, verbazingen en verwonderingen in een wereld die ze graag groen ziet.
Telkens zal ze verbinding zoeken met een artikel dat ze graag onder de aandacht brengt.
Soms met een overpeinzing, soms met een lovend woord of kritische noot.

Karin worstelt dagelijks met het ‘gezonde’ leven. Want wat is nu eigenlijk gezond?

Karin Spong

Editie 11
12 Juli 2018

Groen = gezond

Onze aarde is inmiddels zo’n 4,543 miljard jaar oud. Daar is gewoon he-le-maal niets bij voor te stellen. Wijzelf – de sapiens- ontstonden pas 300,000 jaar geleden en de natuur heeft het dus ruim 99,99% van de tijd zonder ons gedaan. Kortom, qua ervaring stellen we maar bar weinig voor. Zeker, we hebben het aangezicht van de aarde de afgelopen 200 jaar ontstellend verbouwd, maar laten we eerlijk zijn: als de oerkrachten in onze groene bol zich maar een béétje roeren zijn wij nergens. Het is daarom merkwaardig dat er soms neerbuigend gekeken wordt naar wat de natuur ons biedt. En dat wij als (Westerse) mens in alle gevallen zulke effectieve geneesmiddelen zouden hebben dat we de laatste  banden met de oorspronkelijke natuur rustig kunnen doorsnijden. De denkwijze bijvoorbeeld dat puur en natuurlijk eten niet alleen het beste is wat je kan doen om gezond te blijven, maar ook om dat weer te wordenal ben je zeer ernstig ziek wordt met de nodige scepsis bekeken en je wordt met zo’n overtuiging al snel in een bepaald hokje geduwd. ‘Alternatief’ ben je dan, en die opvatting is  ‘niet wetenschappelijk onderbouwd’. Aan het eerste kunnen we niet zoveel doen, maar het tweede laat zich toch echt weerleggen. Zo zijn er 3,500 gevallen beschreven van mensen die ‘spontaan’ van kanker genazen door o.a. een puurdere manier van eten. En dan hebben we het nog niet over de talloze testimonials van mensen die van de medicijnen afkwamen op dezelfde wijze.  Niets alternatiefs aan, denken wij.

Editie 10
7 Juni 2018

Zwart goud

Dit stuk gaat niet over aardolie, hoewel het alle Kuifje lezers die dat per ongeluk denken best vergeven is. Nee, vandaag heb ik het over onze topsoil, de amper 20 cm zwarte aarde waar 95% van onze voeding vandaan komt. Ik overwoog daarom nog dit stukje “plantevoeding” te noemen, maar geen hond die dan nog verder leest natuurlijk. “Poep”, had ik ook nog kort als titel, maar daarbij  vreesde ik dat onze prille relatie dat nog niet helemaal kon hebben. Enfin, ik stond er vroeger dus nooit zo bij stil, maar het simpele idee dat heerlijke, volle vette aarde voor topkwaliteit planten en dus dito energie bij de eters zorgt (mens of dier) is pas recentelijk goed tot me doorgedrongen. Evenals het behoorlijk verbijsterende idee dat als we zo doorgaan met alles platkappen en spuiten onze topsoil over 60 jaar verdwenen is. Weggespoeld, vergiftigd, noem maar op. Daar mogen we even stil van worden. Natuurlijk krijgen we er dan met behulp van chemicaliën nog wel plantjes uitgeperst, maar over de hoeveelheid nutriënten die deze dan nog bevatten hoef ik waarschijnlijk niet veel uit te leggen. Of misschien toch maar wel: de natuur is zo uitgebalanceerd dat goede aarde al die tientallen spore-elementen bevat die ons lichaam nodig heeft. Daar kan geen kunstmest aan tippen. Zelfs als je niet met insecticiden, herbiciden, fungiciden et cetera bespuit betekent planten alleen kunstmest geven dus nog steeds een stelselmatige verarming van onze voeding. Is het tij voor topsoil verlies dan nog te keren? Gelukkig wel. Je kunt thuis zelf vrij makkelijk de grond weer verrijken door te composteren. Het kost even, maar na een paar maanden begin je in toenemende mate weer prachtige grond te krijgen. Hoe? Met al het organisch afval dat je maar kunt bemachtigen. En wat lekkere kippen- of koeienpoep. Ik had dit stuk toch eigenlijk best zo kunnen noemen.

Editie 9
24 Mei 2018

Puur

Oprah Winfrey is één van de meest invloedrijke mensen in Amerika. Afgelopen week zat ik daarom met interesse aan haar 2011 episode gekluisterd waarin ze met 378 stafleden een weeklang vegan ging. Na afloop van de week kwamen diverse ervaringen en meningen aan bod, die opvallend positief waren. Het mooist vond ik echter de insteek: het doel was niet bekeren, maar tot nadenken aanzetten. Er kwam ook een bewuste en geïnformeerde vleeseter aan het woord en dat was prima. Op ons platform willen we graag hetzelfde. Uiteindelijk moet iedereen vooral zelf beslissen wat het beste bij hem of haar past, zolang we ons maar bewust zijn van de reikwijdte van onze keuzes. Dat geldt op alle vlakken. Wij denken dat veganistisch eten een uitstekende leefwijze is, maar vooral ook dat het om ‘puur’ eten gaat. Verse, onbespoten, pure producten zonder kleurstoffen, e-nummers, en geraffineerde suikers, bewerkte zouten en geïndustrialiseerde vetten. Biologisch, maar liefst organisch (ook als het vlees is) en alles wat je uit je eigen onbespoten tuin kan halen is ideaal. Eigenlijk is het ideaal natuurlijk puur leven, zonder ballast voor jezelf, anderen of de planeet te creëren. Tussen het ideaal en de praktijk staan nogal wat uitdagingen, zeker. Tijd is één van de eersten; om het uit te zoeken, om alles aan te passen, om het te doen. Ook geld wordt vaak aangehaald, maar daar zijn we het echt niet mee eens. Uiteindelijk is het grootste obstakel het doen, want veranderen is een proces op zich. Maar het begint met bewustzijn en de eerste stappen nemen. Hoe klein de stappen ook zijn, uiteindelijk is alleen al de smaak, laat staan je extra energie het dubbel en dwars waard.

Editie 8
03 Mei 2018

Uit je comfort zone

Een healthy lifestyle is heel simpel. Gewoon goed eten, voldoende bewegen en voor de mentale balans een schepje meditatie. Over wat goed eten is kunnen we nog een beetje discussiëren, maar dat daar veel groenten en fruit bij horen twijfelt niemand aan. En we weten ook precies wat het resultaat is, want dat spat in alle health platforms van de pagina’s af. Frisse, energieke, stralende mensen zijn het sprankelende bewijs van wat groene antioxidanten en macronutriënten in een ontzuurd lichaam tot stand kunnen brengen. Verlekkerd bladeren we er even doorheen en we gaan weer over tot de orde van de dag. En dat wordt weer een héél andere dag dan je had gepland, dus morgen beginnen we echt, echt, echt, maar vandaag geen tijd om er over na te denken, want onze baas had het weer op haar heupen, de school belde over het gespijbel van de jongste, de koers was weer aan het vibreren en we weten allemaal wat dat betekent. En als je dan eenmaal de stap genomen hebt om gezonder te leven wordt het niet perse meteen makkelijker of leuker. Herkenbaar? Troost je. Verandering van wat dan ook, valt niet mee. Het betekent meestal uit je comfort zone gaan en dat gaat vaak gepaard met allerlei obstakels en frustraties waar de health magazines je even niet op hadden geattendeerd. In mijn geval faalangst bijvoorbeeld.  En daarna frustraties om die faalangst. Wat mij uiteindelijk hielp was de realisatie dat uit je comfort zone gaan per definitie ongemakkelijk en frustrerend is maar dat je daardoor wel het meeste groeit. Inmiddels ben ik nogal gesteld geraakt op de groeipijnen, en jij kan dat ook. Als je eenmaal je over de angst voor uit je comfort zone gaan heen bent, heb je de rest van je leven gewonnen. Voordat je het weet sta je zingend in de keuken je groentehapje te bereiden en kijk je uit naar de volgende oncomfortabele stap. Bring it on.

Editie 7
26 April 2018

Groene schone ruimte 

Ruimte. Ooit hadden we er zoveel van dat het niet op leek te kunnen.
We hadden een gigantische aardbol en die was zooooo veel groter dan ons bevattingsvermogen dat we er niet voorzichtig mee om hoefden te gaan. Het kon niet op. Maar inmiddels hebben we ons als mensheid kranig geweerd en zijn we met iets meer. We zijn ook een stuk gulziger geworden…er is van alles dat er mooi en lekker en fijn en must-have uitziet en we schaffen dat graag aan. Het kost alleen wel veel van onze schone groene ruimte. Grote stukken ruimte waar grondstoffen aan de aarde worden onttrokken; ruimte voor de fabrieken, ruimte voor de wegen en.….ruimte voor alle afvalstoffen, zowel te lucht, te water als te land. Schone, laat staan groene ruimte is in een rap tempo schaars = waardevoller aan het worden en dat geldt zelfs voor ons lucht- en waterruim. Hier in Suriname hebben we dat allemaal nog. Met 3.6 inwoners/km2 hebben we zelfs 6,000 keer zoveel ruimte als het dichtst bevolkte land. (Jaja, lees dat nog maar eens goed). Behalve als we een stuk grond willen aanvragen, want dan hebben we opeens weer geen ruimte. Of zou dat een andere reden hebben? Hoe het ook zij, ook in ons ongelooflijke, groene land moeten we goed nadenken hoe we onze ruimte benutten. Hoeveel ruimte hebben we nodig voor landbouw als organische graanschuur van de regio? Hoeveel ruimte behouden we voor ons natuur toerisme? Hoeveel hebben we om te wonen, werken, leven en hoe verdelen we dat?  Hoeveel water (link: ruim in het water), lucht en bos vernietigen we achteloos met de verontrustende kleinschalige goudwinning  en houtkaalkap?  Wij hebben een steeds schaarser product nog (even) in overvloed: r-u-i-m-t-e. Onze groene, schone ruimte is het beste exportproduct in een wereld waar dit in rap tempo verdwijnt. Alleen: laten we het leasen aan onze bezoekers alsjeblieft en niet verkwanselen.

Editie 6
19 April 2018

Lekker Eten

Om een oorlog te starten hoef je maar te beginnen over religie of politiek; en de heksenketel breekt wel los. Maar in Suriname (waar we nog relatief mild naar elkaars opvattingen kijken) is er een veel universeler onderwerp om iedereen in het heetst van de strijd te krijgen: eten! Want begin niet over die pom van Ma, of die bruine bonen zoals Afo ze klaar maakt; je krijgt het hele huis op je nek.  Vanaf onze jeugd worden we bedwelmd met de geuren, kleuren en smaken uit minimaal 5 verschillende keukens; en we weten dan ook exact wat lekker is. Dus start maar eens een discussie over teveel zoet, teveel zout, teveel vet, teveel koolhydraten (zie je, ik durf het niet eens te zeggen; want daar staat: teveel rijst!) en nog wat te-velen waarvan het noemen alleen al genoeg is om onterfd te worden. Tja… wat nu? Want op dit platform zijn we grote voorstander van de ‘whole food plant based’ gedachte. Vrij vertaald: vooral veel verse organische groenten en fruitopletten met dierlijke producten en veel wat uit een potje, pakje of blikje komt (95% van de supermarkt) links laten liggen. Omschakelen naar zo’n eetwijze kost tijd en je moet er klaar voor zijn. Makkelijk is het niet altijd want met name eten met een hoge calorische waarde is verslavend. Hoever je gaat is aan een ieder; maar de algemene gedachte dat we massaal teveel bewerkt voedsel nuttigen en veel te weinig verse groenten en fruit binnen krijgen is breed gedragen. Op ons platform staat gezond leven centraal, dus we komen met regelmaat op dit thema terug!

Editie 5
12 April 2018

Kunst

Of beter gezegd kunststof, maar dat is tegenwoordig zo’n deprimerende term dat ik het maar niet als titel heb neergezet. Bijzonder eigenlijk, want ooit was kunststof ( losjes gezegd plastic) een hele kunstige uitvinding die werd bejubeld als een zegen voor de wereld. Ga maar na, het weegt niets, roest niet, is in iedere vorm te gieten, is flexibel maar sterk, komt in mooie, frisse kleuren. En vooral: het is ontzettend goedkoop!! Maar nu is plastic meer een vloek dan een zegen. Want o jee, roestte het maar! Het verteert namelijk niet. Nu niet en nog heel lang niet. Het blijft maar bestaan, honderden jaren lang, en overstroomt langzaam maar zeker de hele aarde, als een soort waspoeder dat per ongeluk uitschoot en nu onhoudbaar je wasmachine uitschuimt. Plastic –in de vorm van micro plastics en micro fibers-zit ondertussen in veel van het voedsel dat we eten en dat zou misschien nog niet zo erg zijn als het onverteerbaar was en gewoon weer in dezelfde vorm eruit kwam. Maar helaas zitten er in een aantal plastics ook nog een lijst onuitspreekbare gifstoffen. Met name foambakjes en bekers zijn berucht om het feit dat er bij kamertemperatuur al potentieel ziekmakende stoffen in je biefstukje sijpelen. Nog lastiger wordt het wanneer de schuimstof opgewarmd wordt met heet eten of heet water. Het is niet voor niets dat deze kunststof in steeds meer landen verboden wordt; en ook buurland  Guyana loopt hierin echt op ons voor. Wat ze als vervanging voor de -ook daar populaire- meeneem bakjes hebben, weet ik niet. Maar in Thailand hebben ze blijkbaar volledig afbreekbare alternatieven van een mengsel van cassave en bamboe. Ik zeg: we hebben de potentie in onze achtertuin.

Editie 4
29 Maart 2018

Techniek

Na een gepassioneerd betoog over het beleven van onze wilde natuur; deze week exact het omgekeerde: lang leve de techniek. Ik ben zelf behoorlijk atechnisch; wat een beetje lastige mededeling is voor iemand met een ingenieurs titel. Dat laatste fluister ik dan ook meestal, omdat ik zo bang ben voor de verwachtingen die dat steevast schept. Nee, ik kan niet inschatten of een balk dik genoeg is om een huis te dragen, ik begrijp ongeveer hoe het onder de motorkap werkt maar breng de auto vooral  snel naar mijn favoriete werkplaats en zodra het gaat om hele praktische huisklussen wordt ik onrustig.
Maarrrr…ik hou wel erg van techniek. Een eenzijdige liefde zullen we maar zeggen, maar dat went.
Ik heb grote bewondering voor het vernuft van het menselijk brein en alles wat we collectief bedacht hebben. Toegegeven, qua milieu heeft het met regelmaat niet goed uitgepakt, maar ik denk nog steeds dat dit een kwestie is van tijd. Een fase in onze evolutie. We hadden het nog onvoldoende doorgedacht; en hadden de variabele natuur uit het oog verloren. Ik vind het hoopgevend dat de Elon Musk’s  van deze wereld niet alleen bezig zijn met ruimtevaart; maar evenzeer het milieu.
En er zijn toch voorbeelden waarbij menselijke creativiteit  en de ontzagwekkende ervaring van een 4,5 biljoen jaar oude planeet in sync vibreren. De artikelen van deze week gaan daar over. Waar ligt de balans tussen natuur en techniek? Waar mogen we wel aan engineeren zonder onze planeet in de set van Terminator te veranderen en waaraan niet?
In hoeverre kunnen we de bijna 10 biljoen mensen in 2050 zo meteen niet alleen voeden; maar ook nog een ‘plezierig’ leven geven en hoe ziet dat er dan uit?  Op sommige dagen deins ik terug voor de onmeedogenloze heb- en niets ontziende vernielzucht van ons ras, waarbij de techniek een lelijke hulparm is die alles wat mooi is stript. Maar alle andere dagen zie ik onze ongelooflijke inventiviteit waarbij o.a. diezelfde techniek onze redding lijkt  en dan springt mijn hart weer op .  Yes, we can. And yes, we will. Eventually.

Editie 3
22 Maart 2018

Wild

Hoewel ik grote fan ben van het comfort sinds de Industriële Revolutie; kunnen we er toch niet onderuit dat we in minder dan 200 jaar als mensheid flink verslapt zijn. Niet iedereen hoeft zich aangesproken te voelen; maar drop de meesten van ons -behalve Bear Grylls- in het oerwoud zonder muskietenspray en we hebben het niet meer. Vroeger hadden we (noodgedwongen uiteraard) meer kracht, meer uithoudingsvermogen, we konden beter tegen fysiek ongemak en hadden een veel hogere weerbaarheid tegen behoorlijke dompers zoals een dag geen eten. We waren sterker, taaier, en ja, we gingen ook eerder dood. Ik wil het dus ook weer niet teveel romantiseren. Desalniettemin valt me op dat de hedendaagse health concepten steeds meer terug gaan naar de wilde, onvoorspelbare, adrenaline verhogende ervaringen in de rauwe natuur.
Van het nature based dieet, het rennen op blote voeten , de bloedsomloop flink laten opjagen door de kou;  tot de wildernis therapie voor verslaafden; al deze artikelen en docu’s gaan uit  van de gedachte dat de wildheid van de natuur ons tot grotere hoogten en euforie brengt.
Ik hou ervan, echt. Want hoewel ik even verslaafd ben aan wifi als de rest van de wereld; ken ik toch ook geen groter geluk dan wanneer die zenuwslopende mobiel niet binnen handbereik is. En als ik ’s avonds in het donker op dat bankje in de tuin zit; luisterend naar het gefluister van de sterren: dan weet ik het heel zeker. De harteklop van de natuur horen we te voelen in onze aderen. Zoals Bruce het al lang geleden zei: (we are) born to be wild.

Editie 2
15 Maart 2018

Veranderingen

‘Panta rhei’ zou de Griekse filosoof Heraclitus zo’n 2500 jaar geleden al hebben gezegd: ‘alles verandert’ en dat doet het continu. Ze hadden er maar kijk op, die Grieken. Het is natuurlijk helemaal waar, kijk maar om je heen, niets is constant. Maar ik vind het ook erg ironisch, want zonder dat we er iets voor hoeven doen verandert alles; maar willen we z-e-l-f veranderen dan kost het weer behoorlijk moeite. In dat laatste geval moet ik dan vaak denken aan mijn Natuurkunde lessen: er is kracht nodig om iets in beweging te brengen. Iedere keer als ik mezelf in mijn loopschoenen hijs komt dat beeld weer onweerstaanbaar in me op. Niet verantwoord natuurlijk, want je moet de zaken positief benaderen, anders creëer alleen maar tegenzin voor jezelf. Voor je het weet trek je je schoenen niet meer aan, sterker nog, heb je ook die joggingbroek weer opgevouwen voordat je hem zelfs maar aandeed.
Maar dankzij een aantal toffe mensen heb ik inmiddels wat truuks waar zelfs mijn eigen koppige brein niet tegenop kan. Ten eerste hoef ik maar een kwartiertje te rennen. Ten tweede mag ik het al rennen noemen al is het eigenlijk nog maar sjokken. Ten derde geef ik mezelf niet op mijn kop als ik het niet doe; maar ben ik vooral tevreden als ik het wel doe. En als ik echt wat extra power nodig heb kondig ik luidkeels aan mijn omgeving aan dat ik ga rennen; en dan doet de gêne om geen ‘wuss’ te zijn de rest wel.

Aandacht voor veranderen dus deze week, door:
• Niet teveel in één keer willen doen
Je realiseren dat kleine stappen ook tellen
Jezelf ook bij kleine overwinningen feliciteren
Weten dat je nooit te oud bent om te beginnen
Maar ook nooit te jong! Of te ziek

Maar mijn allerbelangrijkste inspiratie bron zit toch in hetgeen Bob Proctor  ons voordoet: begin je doel te leven en je neemt vanzelf de stappen om daar te komen. We zijn er nu al, proost.

Editie 1
08 Maart 2018

Een nieuwe start

“Neem de lezers mee en vertel jouw verhaal!” zei Jareth twee maanden geleden tegen me.
Hij had het over het hosten van het Green Body Healing platform, maar ik vond het een erg slecht idee.
Zeker, zeker… ik was sinds een paar jaar helemaal into een healthy lifestyle.
Na een periode van hard werken, mezelf verwaarlozen, zero energie en een kwakkelend persoonlijk leven had ik de boel aangepakt en was ik  inmiddels ook weer 12 kg lichter.
Ik was ge “sugar-detoxed“; at veel fruit en groenten; en gebruikte weinig uit een pakje. En inderdaad, het leven was ondertussen weer een stuk beter.
Maarrrrr…ik kon mezelf toch moeilijk een health guru noemen. Ik bedoel: iedere dag bewegen was nog lang geen feit; als ik maar enigszins kon stortte ik me nog steeds op mijn werk alsof m’n leven er vanaf hing en ik at wel gezond maar zeker niet regelmatig. En dan die koffie!!! Dus wie was ik om te prediken over een healthy lifestyle ?
Maar het idee kriebelde wel… er is zoveel inspiratie voor handen; zowel wereldwijd als in Suriname.
Hoe geweldig zou het niet zijn om al die energy en kennis op één plek te brengen.
Wat een perfecte reden om nog meer inspirerende mensen op te zoeken.
Wat een….ik was om. Kom lezers, we gaan.